Рубрика: Без рубрики, Գրականություն

Անկախության շրջանի պոեզիայի առանձնահատկությունները

  1. Հովհաննես Գրիգորյան

Իհարկե այս բանաստեղծությունները ունեին զանազան և հետաքրքիր մտքեր, բայց իմ նախընտրած բանաստեղծությունների շարքում, չեն մտնում հայրենսիրականները, այդ պատճառով ինձ այնքան էլ դուր չեկան:

  1. Հենրիկ Էդոյան

Հենրիկ Էդոյանի բանաստեղծությունները ինձ նույնպես դուր չեկան, քանի որ դրնց միտքը անհասկանալի էր, և ես չէի կարողանում պատկերացում կազմել:

  1. Արտեմ Հարությունյան

Այս բանաստեղծությունները նման էին Հովհաննես Գրիգորյանի բանաստեղծություններին, և այդ պատճառով նույնպես ինձ դուր չեկան:

  1. Սլավիկ Չիլոյան

Այս բանաստեղծը շատ լավ է գրում, և կարողանում է ճիշտ արտահայտել իր մտքերը: Այս բանաստեղծը ինձ դուր եկավ:

  1. Հուսիկ Արա

Ես ամենաշատը հավանեցի այս բանաստեղծի բանաստեղծությունները, քանի որ դրանք ռոմանտիկ և սիրային էին: Դրանք ես նմանացրի Վահան Տերյանի բանաստեղծություններին, որոնք ես շատ եմ սիրում:

  1. Հրաչյա Թամրազյան

Այս բանաստեղծը կարծում եմ գրում է ինքն իր համար, և կարծում եմ այս բանաստեղծությունները անձնական են, և այնքան էլ ճիշտ չէր դրանք հրապարակելը: Շատ քիչ մարդկանց են հետաքրքրում բանաստեղծություններ ուրիշի կյանքի մասին: Բանաստեղծը պետք է գրի բանաստեղծություններ, որոնք կարող են նման լինե ուրիշի կյանքին, որպեսզի մտնի կարդացողների դրության մեջ:

  1. Ավագ Եփրեմյան

Այս բանաստեղծությունները ինձ ընհանրապես դուր չեկան, քանի որ դրանք մարդկանց կարող են դնել սխալ ճանապարհին: Բանաստեղծը ներշնչում է մարդկան չարտահայտվել, և չկսիվել: Չեմ կարծում որ դա ճիշտ մոտիվացիա է:

 

Реклама
Рубрика: Без рубрики, Գրականություն

Գնահատումը Միջին դպրոցում

Գնահատումը միջին դպրոցում, կարծում եմ, կատարվում է բավական մեղմ և արդար, քանի որ սովորողը իրավունք ունի ուղղել իր գնահատականը ամբողջ կիսամյակի ընթացքում։ Սովորողները ամեն ամիս ներկայացնում են իրենց բլոգները, որտեղ տնային աշխատանքներն են և լրացուցիչ նախագծերը։ Կարծում եմ, գնահատանիշի անհրաժեշտությունը Միջին դպրոցում միայն նրա համար է, որ սովորել չսիրող երեխաները իրենց գիտելիքները գոնե հասցնեն բավարարի։ Իսկ եթե հաշվի չառնենք այդ սովորողներին, մնացած բոլորս սիրում ենք առարկաները, քանի որ դրանք անցկացվում են լրացուցիչ նյութերով, նախագծերով և հետաքրքիր փաստերով։

Այս վերջերս խոսքը գնում էր ինքնագնահատման մասին։ Կարծում եմ, ինքնագնահատումը թերություններ չունի, քանի որ իր գնահատականին չհամապատասխանող սովորողի գիտելիքները իր գնահատականից չեն բարձրանալու։

Կարծում եմ, ծնողը չպետք է մասնակցի գնահատման համակարգին, քանի որ ամեն ծնող իր երեխային համարում է շատ խելացի, և հաստատ վատ գնահատական չի տա իր երեխայի աշխատասիրությանը։ Եվ նույնիսկ անգամ եթե ամեն ինչ արդար լինի, հնարավոր է, որ երեխան տանը աշխատատի ավելի ջանասիրաբար, քան դպրոցում, և հակառակը։

Կարծում եմ սովորողի գնահատման չափանիշը պետք է գնահատվի հետևյալ կետերով՝

Աշխատասիրություն

Աշխատանքի վրա ծախսված ժամանակ

Սովորելու ցանկություն

Рубрика: Без рубрики, Գրականություն

Ռաֆայել Նահապետյան. «Փախուստ»

Image result for Ռաֆայել ՆահապետյանՀոդվածի հղումը՝ այստեղ

Վերլուծություն

Ես իհարկե այնքան էլ լավ չհասկացա այս հոդվածի իմաստը, քանի որ այստեղ կարծում եմ կային կողքից խանգարող շատ բաներ: Բայց հիմնական ասելիքը այն էր, որ եթե մարդը միշտ ցրված է և կարևոր բաներին նշանակություն չի տալիս, դրանք կարող են ուղակի հեռանալ մարդու կյանքից հավետ, իսկ մարդդը դրանք չնկատելով աստիճանաբար հասկանա իր միայնակության աստիճանը:

Рубрика: Без рубрики, Գրականություն

Ֆազիլ Իսկանդեր. «Լուսաֆոր»

Related imageԵս մասամբ համաձայն եմ և մասամբ համաձայն չեմ հեղինակի հետ: Ես համաձայ չեմ որ մարդիկ, պետք է սպասեն որ իրենց մի բանը թոըւյլատրեն, և նոր անեն այդ բանը: Ես ավելի կողմ եմ որ մարդիկ իրենք որոշեն թե ինչ են իրենց թուլ տալիս և ինչը՝ որ: Չէ որ այդ արգելողնրը հենց նույն մեզ նման մարդիկ են, ովքեր ուղակի ունեն ավելի շատ ինքնացստահություն, բայց իրականում արժանի չեն դրան: Ինչու պետք է նրանց նման մարդիկ մեզ ղեկավարեն և առաջնորդեն իրենց սեփական մտքերով: Չէ որ մենք էլ ուննք արտահայտվելու իրավունք: Կանոնները՝ դրանք խախտելու համար են:

Рубрика: Без рубрики, Գրականություն

Ղազարոս Աղայան. հոդվածներ

«ՄԻ ԿԱԼ ՀԱԿԱՌԱԿ ՉԱՐԻ»

Շատերն ինձ հարցնում են, թե ես ի՞նչ կարծիքի եմ «չարին հակառակ չկենալու» վերաբերությամբ։

Թեպետ շատ վտանգավոր է մեծերի ասածին դեմ գնալը, բայց ես չպիտի ծածկեմ իմ կարծիքն ու համոզմունքն այդ մասին։

Բնության մեջ ոչ մի կենդանի արարած չկա, որ ինչևիցե մի բանով զինված չլինի իր գոյությունը պաշտպանելու համար։ Երկու կենդանի արարածներ իրար բարեկամ լինել չեն կարող, եթե մեկը մյուսի կյանքին վտանգ է սպառնում։ Մարդը կարող է միայն այնքան բարի լինել, որ չի հարձակվի ուրիշի վրա, բայց երբ իր վրա են հարձակվում, նա չի կարող չպաշտպանվել։

Երբ որ Քրիստոսին ապտակ զարկեցին, նա իր մյուս երեսը դեմ չարավ ապտակողին, այլ ասաց․ «Եթե չար խոսեցի, վկայիր չարի մասին, իսկ եթե բարի, ինչ՞ու ես զարկում ինձ»։      (Հով․ գլ․ ԺԸ․ 23):

Այս է ահա բնականը, իսկ « չարին հակառակ չկենալը» անճարության, թուլության և ստրկության հետևանք է․ այսինքն՝ չարին հակառակ չկենալը առաքինություն չէ, այլ անկարողի խոհեմություն՝ ժամանակ վաստակելու համար, ընդդիմանալու ուժ հավաքելու համար։ Չարին հակառակ չկենալը շատ անգամ խոհեմություն էլ չէ, այլ անբարոյականություն, անբանականություն, անասնություն, որովհետև թույլ է տալիս չարերին, որ բարիների հետ վարվեն իրենց ուզածի պես։ Բայց այդ բարոյական սկզբունքը ասված է ամենքի համար։ Այդ սկզբունքին պետք է հետևեն ամենքը։ Այո, այդպես են բացատրում, բայց դա սոփեստություն է։ Ամենքի մեջ միակերպություն ոչ եղել է և ոչ էլ կլինի երբեք։ Մեկոնք հիմարությամբ կընդունեն այդ, իսկ մյուսները՝ չարությամբ կօգտվեն այդ հանգամանքից։ Ի՞նչ կվաստակես նրանից, եթե ասես․ «Սուր քո, և պարանոց մեր»։ Չ՞է որ թշնամին էլ հենց այդ կուզի և սուրը պարանոցիցդ անպակաս կպահե, ինչպես որ կա և եղել է միշտ։

Ես դեմ չեմ խոհեմության, որ դարձյալ ինքնապաշտպանության մի զենք է, բայց խոհեմությունը պետք չէ շփոթել առաքինության հետ։ Չարին հակառակ չկենալը՝ ուղիղ և բարոյական վարդապետություն չէ։ Դա դեմ է և ՛ խելքի, և՛ բարոյականության։

ԻՆՔՆՕԳՆՈՒԹՅՈՒՆ

«Չարին հակառակ չըկենալու» վրա ես նայեցի ինքնապաշտպանության տեսակետից: Ինձ ասողներ եղան, թե ես այդ բանն այնպես չեմ բացատրում , ինչպես Տոլստոյը: Պետք է գիտենալ սակայն, որ Տոլստոյը չի ասում, թե «չարին չպետք է հակառակ կենալ»: Սա կնշանակե՝ «չարիքին պետք է հակառակ կենալ, միայն ոչ չարիքով»:

Ես էլ հո չե՞մ ասում, թե՝ երբ մեկը քո տունը կրակ տա, դու էլ գնա նրանը կրակ տուր: Այլ թե՝ «երբ տեսնում ես, որ տունդ կրակ են տալիս, աշխատիր թույլ չտալ, և պաշտպանիր ինչով որ կարող ես»:

Գոյության պաշտպանությունը հակառակ չէ ոչ մի օրենքի:

Բայց եթե դուրս կգա, որ դա հակառակ է Տոլստոյի ասածներին, թող լինի հակառակ, քանի որ նա մի մարդ է սխալական, իսկ տիեզերական օրենքները հավիտենական են:

Թող այս բանը լավ իմանա կրթվող հայ սերունդը և սիրե ու պաշտպանե իր դժբախտ ազգն ու լեզուն, իր պապերի թողած ավերակները և իր ծնող եկեղեցին:

Ինքն իրան չպատվողը ուրիշից պատիվ սպասելու իրավունք չունի: Ինքն իրան չօգնողը նույնիսկ աստծուց օգնություն հուսալու իրավունք չունի: Մեզ պես խեղճ ազգերը միայն ինքնօգնությամբ կարող են զորեղանալ և պահպանել իրանց գոյությունը: Դժբախտ ազգերի ամեն մի գիտակից անդամի մեջ շատ զարգացած է լինում ինքնապաշտպանության զգացումը: Դրանք դառնում են մի-մի լուսատու ճրագ և լուսավորում իրանց ազգակիցների առաջադիմության ուղին… դեպի ԻՆՔՆՕԳՆՈՒԹՅՈՒՆ…

  • Դուրս բեր մտքեր, արտահայտիր քո վերաբերմունքը: 100 տարի անց արդիակա՞ն են այս մտքերը, թե՝ ոչ. ինչպե՞ս:

Կարծում եմ ոչ հիմա կամ էլ հարյուր տարի անց այս խորհուրդը չի ազդում, քանի որ ես դեմ եմ ուղակի կանգնելու և սպասելուն որ թշնամին հարձակվի: Երբ մարդը նկատում է չարը, պետք է միանգամից ամեն բան անի որպեսզի այն ոչնչացնի: Ինքնօգնությամբ և չհարձակվելով կարելի է ցուցաբերել միայն եսասիրական, անօգնական և վախկոտ բնավորություն:

ՄԻ ԿԻՍԱՊԱՏԱՍԽԱՆ «ՄՈՒՐՃ» ԱՄՍԱԳՐԻՆ

(հատվածաբար)

Հեքիաթները ոչ միայն վնասակար չեն, այլ շատ օգտակար, երբ նրանք կրում են հեքիաթի առասպելական և հնության դրոշմը, երբ նրանք իսկ և իսկ հեքիաթ են: Վնասակար են միայն այն հեքիաթները, որոնք ոչ հեքիաթ են, ոչ վեպ, ոչ պատմություն և ոչ գիտություն, այլ ամենից մի խառնուրդ, որոնց նպատակն է, իբրև թե, հեքիաթի ձևով գիտություն ուսուցանել, բայց խանգարում և աղավաղում են թե հեքիաթը և թե գիտությունը:

Իմ նպատակն է եղել և է՝ հեքիաթով հեքիաթական աշխարհը մտցնել երեխային և այդ աշխարհում կրավորական դեր չտալ նրան, այլ ՆԵՐԳՈՐԾԱԿԱՆ, որ երեխան իր ԵՐԵՎԱԿԱՅՈՒԹՅԱՄԲ մտնե հերոսի դերի մեջ, այն անե, ինչ որ հերոսն է անում, նրա պես քաջասիրտ լինի, նրա պռս անվեհեր, նրա պես հնարագետ, նրա պես վեհանձն և ազնիվ;

Հեքիաթական աշխարհը իրական աշխարհի ամենաճշգրիտ պատկերն է, Իրական աշխարհի դևերը, վիշեպները, սատանեքն ու քաջքերը ավելի ևս սարսափելի են, որովհետև դրանք մեծ մասամբ մնում են անընկճելի, մինչդեռ հեքիաթներինը ընկճվում և ոչնչացվում են:

Իմ աչքում հեքիաթը բարոյական և մտավոր զարգացման համար շատ և շատ նման է մայրական կաթին: Այդ կաթի սիրահար մանուկը մի ժամանակ կտրվում է կրծքից և այնուհետև զզվում է այն կաթից, որ մի ժամանակ այնքան սիրում էր, բայց ո՞վ կարող է ուրանալ և չասել, որ նրա ֆիզիկական կազմվածքը մայրական կաթի բաղկացությունն է: Կաթը կորչում է, բայց նրա արդյունքը չի կորչում: Հեքիաթը մեր երևակայության, մեր տաղանդի ու հանճարի կաթն է: Այդ կաթը ինչպես սննդարար է եղել մեզանից քառասուն դար առաջ, նույնքան սննդարար կլինի և քառասուն դար մեզանից հետո:

Մարդուս տաղանդի և հանճարի սաղմերը պետք է նրա լսած հեքիաթներումը փնտրել:

Եթե ես գիտենայի, թե որպիսի հեքիաթների լսելով է զարգացել Շեքսպիրի, Սերվանտեսի, Շիլլերի, Կոլումբի և սրանց նմանների երևակայությունը, ես նույն հեքիաթները կտայի և իմ ընթերցող սիրելի մանուկներին, թեկուզ նրանց լսած հեքիաթները լինեին ավելի ևս ահռելի և զարհուրելի: Ոչ ամենայն ինչ, որ սարսափելի է թվում, նա և վնասակար է: Ընդհակառակն՝ չսարսափելու համար պետք է լսած լինել ամենասարսափելի օրինակներ: Ցանկալի է, որ մեր նոր սերունդը ամուր նյարդեր ունենար և ոչ թույլ, դյուրագրգիռ, իստերիքական և ախտավոր, ինչպիսիք երևում են մեր ժամանակներում:

  • Փորձի՛ր հիշել այն հեքիաթները, որոնք ազդեցություն են թողել քո երազանքների վրա (ինչպե՞ս), հերոսների, որոնց գտել ես քո մեջ կամ փնտրում ես, ուզում ես ստեղծել:

Անդերսոնի լուցկիներով աղջիկը պատմությունը ինձ շատ է դուր եկել, և դրական ազդեցություն է թողել: Կարելի է ասել որ մահից հետո մարդիկ միշտ էլ ապրում են: Ապրում են ավելի շատ քան մենք ենք ապրում

  • Երևակայությունը ինչպե՞ս է փոխում մարդու կյանքը:

Երևակայությունը կյանքը դարձնում է ավելի լուսավոևր, բայց երբեմն այն որոշ մարդկանց մոտ դառնում է հիմնական, և դա կարող է վտանգավոր լինել:

  • … չսարսափելու համար պետք է լսած լինել ամենասարսափելի օրինակներ — մեկնաբանիր այս միտքը:

Ես համաձայն եմ այս մտքի հետ, քանի որ իսկապես, օրինակ չարը բարուց տարբերելու համար պետք է երկուսից էլ սեփական մաշկի վրա զգացած լինես, քանի որ մարդը չի կարող անուն կպցնել մի բանի, ինչի ոչ տեսել է ոչ փորձել:

Рубрика: Без рубрики, Գրականություն

Ջաննի Ռոդարի

Gianni-Roddari11Ջաննի Ռոդարի

Ապրիլի 27-30

Ծեր մորաքույր Ադան

Ծեր մորաքույր Ադան, երբ շատ ծերացավ, գնաց բնակվելու ծերանոցում` երեք մահճակալով մի սենյակում, որտեղ արդեն երկու ծեր կանայք էին ապրում, նրա չափ ծեր: Ծեր մորաքույր Ադան միանգամից իր համար մի բազկաթոռ ընտրեց պատուհանի մոտ և մի թխվածքաբլիթ փշրեց պատուհանագոգին:
-Կեցցեք, հիմա մրջյունները կհավաքվեն,- բարկացած ասացին մյուս երկու ծեր կանայք:
Սակայն ծերանոցի այգուց մի թռչնակ եկավ, կտցահարեց թխվածքաբլիթը և թռավ գնաց:
-Ահա խնդրեմ,- մռթմռթացին ծեր կանայք,-ի՞նչ օգուտ ստացաք սրանից: Կտցահարեց և թռավ գնաց: Ճիշտ` ինչպես մեր զավակները, որոնք, ո՞վ գիտե, աշխարհի որ ծայրում են, և մեզ, որ խնամել ենք նրանց, այլևս չեն հիշում:
Ծեր մորաքույր Ադան ոչինչ չասաց, բայց ամեն առավոտ մի թխվածքաբլիթ էր փշրում պատուհանագոգին, և թռչնակը գալիս էր այն կտցահարելու, միշտ նույն ժամին, հաճախորդի պես ճշտապահ, և տեսնել էր պետք, թե ինչպես էր նյարդայնանում, երբ փշուրները պատրաստ չէին լինում:
Որոշ ժամանակ անց թռչնակը բերեց նաև իր փոքրիկներին, քանի որ բույն էր հյուսել և չորս ձագ էր ունեցել, և նրանք էլ հաճույքով կտցահարում էին ծեր մորաքույր Ադայի թխվածքաբլիթը և գալիս էին ամեն առավոտ, ու եթե այն չէին գտնում, մեծ աղմուկ էին բարձրացնում:
-Ձեր թռչնակներն այստեղ են,- այդ ժամանակ, մի փոքր նախանձելով, ասում էին ծեր կանայք ծեր մորաքույր Ադային: Եվ նա մանրիկ քայլերով վազում էր դեպի իր պահարանը, մի չոր թխվածքաբլիթ էր գտնում սուրճի և անիսոնի կոնֆետների թղթերի արանքում և ասում.
-Համբերություն, համբերություն, արդեն գալիս եմ:
-Ա~խ,- մրմնջում էին մյուս ծեր կանայք,- երանի պատուհանագոգին թխվածքաբլիթ դնելը բավական լիներ մեր զավակներին վերադարձնելու համար: Իսկ Ձերը, մորաքույր Ադա, որտե՞ղ են Ձեր երեխաները:
Ծեր մորաքույր Ադան արդեն չգիտեր` միգուցե Ավստրիայում, միգուցե Ավստրալիայում, բայց թույլ չէր տալիս, որ իրեն շփոթեցնեն, փշրում էր թխվածքաբլիթը թռչնակների համար և ասում նրանց.
-Կերեք, դե´, կերեք, թե չէ թռչելու համար բավականաչափ ուժ չեք ունենա:
Ու երբ վերջացնում էին կտցահարել թխվածքաբլիթը`
-Դե´, գնացեք, գնացեք: Ինչի՞ն եք սպասում: Թևերը թռչելու համար են ստեղծված:
Ծեր կանայք իջեցնում էին գլուխները և մտածում, որ ծեր մորաքույր Ադան մի փոքր խելագար է, որովհետև թեև ծեր էր ու աղքատ, բայց դեռ նվիրելու բան ուներ և չէր էլ պահանջում, որ իրեն շնորհակալություն հայտնեին:
Հետո ծեր մորաքույր Ադան մահացավ, իսկ նրա երեխաները դա իմացան բավական ժամանակ անց, և արդեն չարժեր թաղման համար ճամփա ընկնել: Բայց թռչնակներն ամբողջ ձմեռվա ընթացքում վերադառնում էին պատուհանագոգի մոտ և բողոքում էին, թե ինչու ծեր մորաքույր Ադան չի պատրաստել թխվածքաբլիթը:

Առաջադրանքներ

Ծեր մորաքույր Ադան միանգամից իր համար մի բազկաթոռ ընտրեց պատուհանի մոտ և մի թխվածքաբլիթ փշրեց պատուհանագոգին: — Այս նախադասությամբ փորձիր բնութագրել մորաքույր Ադային:

Մորաքույր Ադան կարծում եմ սպասում էր որ իր որդիները մի օր կգան իր հետևից, և այդ պատճառով ցանկանում էր լինել պատուհանի մոտ, որ առաջինը տեսնի նրանց:

… Ի՞նչ օգուտ ստացաք սրանից — այս նախադասությամբ բնութագրիր մյուս երկու ծեր կանանց:

Նրանք կարծում եմ բավական եսասեր էին, քանի որ նրանք մտածում էին միայն իրենց մասին, և նրանց գործն էլ անգամ չէր, թե իրենց որդիները կգան թե ոչ: Նրանք վիրավորված էին որդիներից:

Ծեր  մորաքույր Ադան մի փոքր խելագար է — համաձայնիր կամ հերքիր այս միտքը:

Կարծում եմ կարոտելու և ինքդ քեզ հույս տալու մեջ ոչ մի տարօրինակ բան չկա:

…Երանի պատուհանագոգին թխվածքաբլիթ դնելը բավական լիներ մեր զավակներին վերադարձնելու համար — Դե´, գնացեք, գնացեք: Ինչի՞ն եք սպասում: Թևերը թռչելու համար են ստեղծված:— Որ տեսակետն ես դու պաշտպանում.ինչու՞:

Երկրորդ տեսակետը իհարկե կարող են ընտրել միայն այն մարդիկ, ովքեր ունեն կամքի ուժ, և հասկանում են որ իրենց կյանքը կարող է շուտ ավարտվել, և իրենք չպետ է իրենց մասին հոգ տանելու պատճառով զրկվեն աատությունից և հնարավոր է բաց թողնեն կյանքի գնացքը:

Լրացուցիչ առաջադրանք

Պատմվածքը կարդացեք ձեր ծնողների համար և վերջին հարցն ուղղեք նրանց. պատասխանը գրի առեք կամ ձայնագրեք:

«Լաց լինել» բառը

Այս պատմությունը դեռեւս տեղի չի ունեցել, բայց անպայման տեղի կունենա վաղը: Ո՞ր պատմությունը: Ահա թե ո՛րը:
Վաղը մի իմաստուն, ծեր ուսուցչուհի շարք կանգնեցրեց իր աշակերտներին եւ բերեց Անցյալ ժամանակների թանգարան, որտեղ ցուցադրված էին անցյալից մնացած, այժմ արդեն բոլորովին անօգտագործելի իրեր, ինչպես օրինակ՝ արքայական թագը, թագուհու զգեստի տուտը կամ այն ջարդոնը, որ Մոնց քաղաքում անվանում են տրամվայ:
Մի ցուցափեղկում դրված էր քիչ փոշոտված «Լաց լինել» բառը:
Վաղվա աշակերտները կարդացին քարտը եւ ոչինչ չհասկացան:
_Սինյորա ուսուցչուհի, այս ի՞նչ է նշանակում:
_Գուցե սա հնադարյան զարդարա՞նք է:
_Գուցե սա մնացել է դեռ էտրուսկների՞ց:
Ուսուցչուհին բացատրեց, որ այդ բառը մի ժամանակ կարելի էր հանդիպել ամեն քայլափոխում եւ ցավ էր պատճառում: Նա ցույց տվեց երեխաներին մի փակ սրվակ, որի մեջ պահած էին արցունքներ, հիմա արդեն մոռացվել է, թե ումն են դրանք: Գուցե դրանք այն ստրուկինն էին, որին ծեծում էր տերը, կամ գուցե մի երեխայինը, որ տուն չուներ:
_Այս արցունքները նման էին ջրի,_ասացին աշակերտները:
_Բայց նրանք այրում էին ու քայքայում աչքերը,_ասաց ուսուցչուհին:
_Գործածելուց առաջ նրանց եռացնու՞մ էին:
Ոչ, աշակերտներն առաջվա պես ոչինչ չէին հասկանում եւ արդեն սկսում էին ձանձրանալ: Այն ժամանակ բարի ուսուցչուհին նրանց տարավ թանգարանի մյուս սրահները, որտեղ ցուցադրված էին ավելի հասարակ իրեր, ինչպես, օրինակ՝ բանտի երկաթե վանդակ, ոստիկանական խուզարկու շուն,_ մի խոսքով, այնպիսի իրեր, որոնց մասին վաղվա աշխարհում արդեն ոչ-ոք գաղափար անգամ չէր ունենա:

Առաջադրանքներ

Ի՞նչ ես կարծում, կգա՞ այնպիսի ժամանակ, երբ վերը նշված իրերն ու երևույթները չեն լինի. իսկ պե՞տք է, որ չլինեն. ինչու՞:

Կարծում եմ հնարավոր չի որ գա այդպիսի ժամանակ, որովհետև նոր տեխնոլոգիաները ավելի են շատանում, և դրա հետ հավասար շատանում են վատ գործերի կատարումը հեշտացնելու տեխնոլոգիաները: Նույնիսկ եթե գա այդպիսի ժամանակ, կյանքը անիմաստ կլինի, քանի որ մարդիկ կկորցնեն սգալու զգացողությունը, չեն գնահատի ամենը ինչ ունեն և չեն գնահատի մարդկանց ովքեր իրենց կողքին են: Ուրախության զգացողություն կարող է հա-ելի լինել միայն այն ժամանակ երբ հաղթահարում ես տխրությունը, իսկ եթե այդ տխրությունը չլինի, կյանքը կդառնա անիմաստ, որովհետև հաղթահարելու բան չի լինի:

Պատկերացրու քո վաղվա աշխարհը — ի՞նչ կցանկանաս, որ այնտեղ չլինի — ինչու՞: Իսկ փոխարենը ի՞նչ (ինչե՞ր) լինի:

Կարծում եմ եթե աշխարհը ստեղծված է այսպես, այն պետք է լինի այսպես: Աստված այսպիսին է ստեղծել մեր Երկիր մոլորակը, ուրեմն այսպես է ճիշտ: Ես փոխելու ոչինչ չունեմ

Рубрика: Без рубрики, Գրականություն

Սահյանական օրեր…

Image result for համո սհայան

Կարոտել եմ…

Հորոտ-մորոտ ծաղիկները
Կարոտել են իմ ձեռքերին,
Կարոտել են իմ ոտքերին
Հորոտ, մորոտ կածանները։
Վայրի, բարի այս հավքերը
Կարոտել են իմ երգերին,
Կարոտել են իմ ականջին
Այս շշուկներն ու ձայները…
Սի՛րտ, նրանցից կարոտս առնեմ,
Հետո դառնամ առնեմ նրանց
Ժպիտներն ու արցունքները,–
Առնեմ, դնեմ քո վերքերին,
Որ դու նորից թեթևանաս,
Ապաքինվես ու լավանաս,
Եվ համբուրես, և համբուրես
Հորոտ, մորոտ այս լեռները,
Թռվռալով թողնես գնաս
Քեզ կարոտած,
Քո կարոտած հեռուները։

Վերլուծություն

Ես ընտրեցի հենց այս բանաստեղծությունը, քանի որ այն բնությունը նկարագրում է ավելի քան բնություն: Այս բանաստեղծությունում հեղինակը մարդկայնացնում է բնությանը, հնարավորություն է տալիս նրան կարոտելու: Կարծում եմ մարդը, ով կարոտել չգիտի, ավելի անմարդկային է քան բնությունը այս պարագայում:

Հազար անգամ ապրել ու մեռել եմ,
Խռովել եմ, հաշտվել ու ներել եմ,
Չափել եմ բարձունքներն ու վիհերը,
Եվ ատելն եմ փորձել, և սիրելը։
Բաժանել եմ, բաշխել և առել եմ,
Ուր որ պետք է եղել, համառել եմ…
Եվ հանել են նեղից, և նեղել են,
Անթեղել են, հետո ինձ պեղել են։
Հազար անգամ ընկել, բարձրացել եմ,
Ու վերջապես մի բան հասկացել եմ։
Հիմա դառնամ ասեմ կյանք եղբորս,
Ապա դառնամ ասեմ մահ եղբորս.
— Թող որ վկա լինեն այս լեռները,
Ոչ ապրելն էր մի բան, ոչ մեռնելը։

Ես այս բանաստեղծությունը ընտրեցի նրա համար, որովհետև այստեղ զհացվում է հոգնածությունը սովորական բաներից: Ճիշտ է, մարդիկ միշտ էլ հոգնում են սովորական բաներից, բայց ոչ շատ շուտ: Այդ ժամանակը բավական է, որ մարդը ապրի իր կյանքը լիարծեք, և օգտվի կյանքի բարիքներից